दिन उज्यालो नै छ
रात पनि शुन्य नै छ
तर म मा बल छैन
निदाउन निन्द्रा नै छैन
आत्मा नै लुलो भएकोछ
हुनु पर्ने बल सबै कमजोर भइरहेको छ
म विहान मपनि कुप्रिन्छु
राती पनि कुप्रिन्छु
के भएको थाहा नै छैन
हिड्न खोज्छु रिगंटा लाग्छ
खान खोज्छु पेट भरेकै हुन्छ
हास्न खोज्छु विर्सिन्छु
काममा भुल्न खोज्छु
दिमाग सुस्त हुन्छ
परिवार छोरीहरु संग भुल्न खोज्छु
उनीहरुको बोली सुन्यो कि झन अत्तालिन्छु
मलाई माया चाहेको छ मलाई माया गर भन्छु
माया देखि मलाई अत्यास लाग्छ
म विहान मपनि कुप्रिन्छु
राती पनि कुप्रिन्छु
के भएको थाहा नै छैन
मेरा खुशीका दिनहरु याद आउँछन
मैले पाइला टेकेको रमणीय ठाउँहरु सम्झिन्छु
साथीसंग रमाई कुरा गरेको याद आउछन्
अनि फेरी अहिलेको आफूलाई सम्झिन्छु
कहि पनि पहिलाको म पाउँदिन
म हराएको शुन्य ठाउँ मात्र हुन्छ
खोज्ने ठाउँपनि हराएको हुन्छ
म विहान मपनि कुप्रिन्छु
राती पनि कुप्रिन्छु
के भएको थाहा नै छैन
खुल्ला आकाश स्वस्थ्य वातावरण
पहाड खोला नाला, जंगल
मठ मन्दिर सबै मेरा लागि मौन छन्
हावा फैलिएको छैन मेरो लागि
म निस्सासिएको छु
पल पल मा कमजोर हुदै छु
अब बाकि जिवन यस्तै हुने होकी
भन्दै म तर्सिएकी छु
तर होइन रहेछ
धेरैलाई हुने रोगले सताएको रहेछ
मेरो रक्तचाप बढेको रहेछ
औषधी लिएको एक महिना पश्चात
म पहिला जस्तै स्फूर्ती र जागरिलो भए
बाच्ने चाहना फेरी उर्लेर आयो
थाहा नहुँदा मान्छेलाई रोगले सताउने रहेछ
बाच्ने क्षमतालाई नै कमजोर तुल्याइदिने रहेछ
आज म खुशी छु म ठिक भएकोमा
अब देखि सचेत हुन्छु आफ्नो रोग प्रति
दिनको उज्यालो र रातको अध्यारोलाई
मैले प्रयोग गर्न थाले
सबैलाई हसाई अब आफूपनि हास्न र बोल्न थाले
No comments:
Post a Comment